" همه ی ما یک پهلوان هستیم "

سنگ ها را نهاده ام

زنجیر

پیله ی کشنده ای ست

پرواز م نمی دهد

دور می زنم

دوره می زنم

برابر دیدگان خیس کودک ام

دور می زنم آقایان

به کاسه ام

سکه ای سیاه

"یه شعر از یه دوست "

گفتی از ناله شبگیر کسی در قفسی

غم من خواهش پرواز تو بود ! ! !

بال و پر ريخته مرغم به قفس

تا گشايم پر و بال

پر پروازم نيست

تا بگويم كه در اين تنگ قفس

چه به مرغان چمن مي گذرد

رخصت آوازم نيست

شوری که داشتم

همه در میان

گل شعله های دهشت

جامه ات سوخت

این جنون مرا کافی ست

هنگامه ی حضور نبودی

وقت وداع ایستاده ای

که چشمان تو اهریمنند

بیچاره دل خاموش ام

که محبت دروغ تو در گلویش می چکید

چشم از هر چه نفاق بسته ام

تا در انحصارکسی نباشم

این اشتیاق مغشوش ام مقدر است

سکوت ام ابتداست

بیهوده به چشمان تو گفته ام

درود

و هر روز که چنین نشسته ام

خواب مانده ام

که انسان به سنگ نزدیک تر است

و مرگ هم دارد

خودش را لوس می کند

سکوت کلمات

مرا در خود گرفته اند

ای مردمان

صدای مرا می شنوید

که بسوی شما می آید

کلمات مرا می شناسید

که انباشته  از سکوت

من هستند

ولی دیرگاه خواهد بود

آن روزی که به سراغ من می آیید

من روی به سوی دیگر

خواهم داشت

و شما بیهوده

در سکوت کلمات

صدای مرا جستجو

خواهید کرد

بیژن جلالی

از این که درخت/ زبان گلایه بگشاید/ می ترسم !

چقدرزود تر از درخت ها

پیر شده ام

در ذهنم تصویری از چیزی نیست

مخاطبان غائب اند

حتا رجعت چشم براهی خبری

شادمانی را

در آیینه ی ذهنم متبلور نمی کند

سیری دوباره کن رفیق

روز نه روز دلخواهست

تا دلم بخواند آوازی

- و ماه هم

آینه ی تنهایی ست

خوب من

با این چراغ به جایی نمی رسیم

من مرگ نور را

 باور نمي كنم

گذر دارد ؟
 

شعر " رشك نوبهار" از دفتر شعر "سالهای صبوری" شاعر "حمید مصدق

                                                   کوچک بود

                                                     کوه کودکی

                                                 زمین روی شانه ام

                                               گلها که دوست می داشتم

                                                         نقش سینه ام

                                         و خورشید پناه سایه ام می خوابید

                                                         ...  که امروز

                                                        بزرگ است کوه

                                                      سر شکیب ندارد زمین

                                                         گلها بر مزار دل

                                                 _ وخورشید که هر طلوع

                                                    دهن کجی می کند با من

     تو زمان را گم کردی

    من زمان را رفته ام

    و با هم خیره ماندیم به عقربه هایی که می چرخید

   با این همه

  برای هیچ کاری دیر نمی شود

    تنها کمی

   از کاری که بر عهده داشته ایم

  دور شدیم

  من سعی می کنم

  تا ترا به سرود های خود بیفزایم

  که چشمان متضررم

  حرف های دلم را بشنود

  از تهاجم برف هم نمی هراسم

  و با مهارتی شنوده ام

  اجیر نمی بودم

  اگر سری فتاده داشتم

  در برابرت

  هان ای گذران مغرور

  تو در ذره ای از عشق من غرق می شوی

  میهمان باد شدن

  مطمئن نبود

 مرگت باد

  ای بیداری  هزار ساله ی بدون افتخار